Tag Archives: Plaża

Pierwsze wejście w mroku

Dobiliśmy brzegu wyspy Jawa. Szybkim krokiem przeszliśmy przez grupkę naganiaczy, aż dotarliśmy do głównej drogi. Ponownie musieliśmy znaleźć tanie bemo do miasta Banyuwangi, bo oczywiście fakt, że port jest w Banyuwangi to nie znaczy, że jest on w mieście. Po jakimś czasie znaleźliśmy kierowcę który nas nie oszwabi i dotarliśmy do miasta. Powolutku dreptaliśmy sobie w kierunku naszego hostelu przy okazji zatrzymując się w jednej z niewielu rozsądnie wyglądających knajpek by w końcu zjeść nasz pierwszy posiłek tego dnia (a była już 15). Nasz hostel był dość oddalony od ścisłego centrum, więc już pierwszego dnia zdążyliśmy miasto zwiedzić.

Naszym główny celem był jednak wulkan Ijen. Wulkan wznoszący się na wysokość 2799 m n.p.m. z najwyżej położonym kwasowym jeziorem na świecie. W internecie znaleźliśmy korzystną ofertę transportu pod wulkan w jednym z hosteli i od razu wybraliśmy się do nich by dobić targu. Podekscytowani próbowaliśmy się jeszcze przespać przed trekkingiem. Kierowca mini vanem podjechał po nas około północy już z inną parką w środku. Jechaliśmy przez prawie puste miasto. Później trasa zaczęła prowadzić pod górę i krętymi drogami wjeżdżaliśmy pod wejście do parku narodowego. Tak jak wcześniej nam powiedziano na górze było dość zimno, więc poubieraliśmy się, wręczone zostały nam maski przeciwgazowe i latarki i ruszyliśmy za przewodnikiem w górę. Szaleniec pędził na złamanie karku a wszyscy pobiegli za nim zostawiając nas w tyle. Nie przyjechaliśmy tutaj na jakieś wyścigi tylko żeby cieszyć się chwilą, więc szliśmy pasującym dla nas tempem. Turystów wchodzących w tym samym czasie co my było dziesiątki. Wchodząc w górę, za sobą i przed widzieliśmy tylko świecące lampy latarek, jedna za drugą jak na choince. Nadawało to całej wspinaczce pewną magiczną atmosferę. W końcu zbliżyliśmy się do krateru i samodzielne oddychanie bez maski stało się niemożliwe. Wielkie kłęby siarkowego pyłu otuliły nas i pokryły nasze ubrania i skórę. Dotarliśmy do skraju krateru skąd czekała nas mozolna wędrówka w dół. Było ślisko i bez dobrej widoczności dość niepewnie. Dym wydobywał się z jednego punktu w kraterze, gdzie też skupiał się cały żółty kryształ siarki, a tuż obok nad malutkim kraterem unosił się niebieski ogień. Wyglądał jak płomień z gazowej zapalniczki i w tak dużej ilości robił wrażenie. W głębi krateru podobno rozpościerało się dość sporej wielkości jezioro, lecz po ciemku byliśmy w stanie zobaczyć tylko brzeg czarnej otchłani z siarką leżącą wzdłuż i oparami unoszącymi się nad jeziorem. Czytaliśmy wcześniej o robotnikach którzy pracują tu w tych piekielnych warunkach wydobywając siarkę, ale jedynie widzieliśmy paru, którzy sprzedawali figurki z siarki i pozowali do zdjęć. Był to dzień świąteczny więc może reszta miała po prostu wolne? Zbliżał się świt i musieliśmy zdążyć na wschód słońca, a idąc z maską na twarzy wspinaczka z powrotem na górę do najłatwiejszych nie należała. Gdy dotarliśmy na szczyt już było jasno. W końcu mogliśmy zobaczyć jak wygląda wnętrze w całej swojej okazałości. Jezioro miało przepiękny turkusowy kolor a wstające słońce pomalowało szczyty sąsiednich wulkanów na różowo i fioletowo. Widok ze szczytu Ijena zapierał dech w piersiach. Po chwili siarkowy dym zgęstniał i przysłonił wszystkie widoki co dało nam też znak, że trzeba wracać. Teraz mogliśmy zobaczyć naszą nocną trasę za dnia i spokojnie zejść bez użycia maski. Na parkingu czekał nasz kierowca i o dziwo nasza grupa przyszła długo po nas. Wycieczka miała w planie jeszcze wodospad, ale zgodnie z drugą parą zdecydowaliśmy, iż jesteśmy tak śpiący i zmęczeni, że jedyne o czym marzymy to łóżko. No i oczywiście prysznic by zmyć z siebie cuchnącą siarkę. Byliśmy zmęczeni lecz było to zmęczenie najlepsze z możliwych. Nocne wejście na wulkan było kolejnym z niesamowitych doświadczeń w naszej podróży i zobaczyliśmy tym samym najlepsze co wyspa Jawa ma do zaoferowania.

Z samego rana panowie z hostelu podrzucili nas wraz z innymi turystami do portu. W przeciwieństwie do reszty my skierowaliśmy swoje kroki w stronę dworca kolejowego. Wydrukowaliśmy wcześniej zakupiony bilet i czekaliśmy na swój pociąg w klimatyzowanej hali indonezyjskich kolei. Przyjechała nasza maszyna i zaskoczyła nas swoją czystością. Co chwilę chodzili sprzątacze oraz stewardzi (tak! jak w samolocie) którzy sprzedawali napoje i przekąski. Można było nawet dostać ciepły posiłek. Wszystko było by pięknie, gdyby nie klima włączona na fula. Po 7 godzinach już z bolącymi od siedzenia tyłkami wkulaliśmy się na stacji w Surabaya. Mieliśmy tutaj zarezerwowany najdroższy w naszej podróży hostel ale zarazem dość unikatowy. Łóżka znajdowały się w drewnianych boksach z zasuwaną kotarą, poustawianych jeden na drugim. Były tez boksy gdzie mieściły się po dwie osoby. Nietypowo ale o dziwo bardzo wygodnie. Po wypoczętej nocy mieliśmy siłę by chodzić po mieście i zabijać czas w oczekiwaniu na kolejny pociąg. Przy okazji szukania sklepu widzieliśmy przejeżdżający pociąg przez centrum handlowe. Normalnie w wielkim molochu, pomiędzy oknami był tunel dla pociągów. Wieczorem wsiedliśmy w nasz nocny pociąg do Dżakarty. Na miejscu, dojeżdżając do miasta widzieliśmy prawdziwe slumsy. Ciągły się kilometrami i wyglądały jakby ludzie mieszkali wśród wysypisk śmieci. Szliśmy z buta przez miasto, wychodząc z dzielnic nędzy w stronę wielkich parków i skwerów. Akurat w Dżakarcie odbywały się Azjatyckie Igrzyska Olimpijskie i wszędzie pełno było plakatów prezentujących maskotki imprezy oraz odbywały się związane z tym pokazy. Na jeden z takich natrafiliśmy przypadkiem szukając wieczorem, czegoś do jedzenia. W parku, którego głównym punktem był Monas czyli wysoka wieża tuż przy Muzeum Narodowym, była masa ludzi, pełno żarciowni i znowu masa ludzi. Napełniliśmy brzuszki i poszliśmy się przejść po parku, gdzy zaczęła się jedna z projekcji właśnie wyświetlana na owej wieży. Po odpoczywaliśmy na trawie i zwinęliśmy się do hostelu by następnego dnia ruszyć na zwiedzanie Muzeum. Poszliśmy kupić bilety. Gdy już udało nam się dotrzeć do wejścia po za pozowaniu do jakiś 10 selfie okazało się, że teraz jest przerwa ale bilety możemy kupić i wrócić później. Zaprzyjaźniliśmy się z gościem, który zawiadywał kolejką i upewniliśmy się, że mamy właściwe bilety. Po 19 wróciliśmy i weszliśmy do środka. Po odstaniu w kolejce by wjechać na szczyt Monasu okazało się, że nasze bilety się nie zgadzają. Klasyczny scam, ale o dziwo gdy dowiedzieli się, że jesteśmy z Polski to nas przepuścili dalej. Holendrzy za nami już takiego szczęścia nie mieli i odesłali ich z kwitkiem. Wjechaliśmy windą na górę skąd rozpościerał się widok na miasto. Najbardziej w oczy rzucał się Wielki Meczet Istiqlal, podobno największy meczet w Południowo-Wschodniej Azji. Obeszliśmy iglicę dookoła i po obejrzeniu modelarskiej dioramy i historii Indonezji już wiedzieliśmy dlaczego Holendrów nie puścili dalej. Trzeba ich było nie najeżdżać w przeszłości. Została nam do zobaczenia jeszcze Dżakarcka plaża, więc z rana wsiedliśmy w lokalny busik i dotarliśmy do plaży tuż przy parku rozrywki Ancol. Trochę pobłądziliśmy bo aplikacja maps me nie do końca działa w Azji, ale w końcu dotarliśmy. Plaża była wyjątkowo czysta a woda ciepła. Ludzie się kąpali a nawet uprawiali windsurfing. My jedynie pobrodziliśmy nogami w wodzie zwiedzając całą plażę. Stąd z daleka widać było jak chmura zanieczyszczeń połyka wieżowce w dalszej części miasta. Słońce mimo, że też było za tą chmurą to i tak paliło skórę. Znaleźliśmy kolejny lokalny rozklekotany busik i wróciliśmy do siebie. Znów trzeba było się pakować i jechać dlaej. Przez gęsto zanieczyszczoną Dżakartę przejechaliśmy specjalnym busem na lotnisko i pożegnaliśmy się z Indonezją. Jeszcze parę godzin i witaj ponownie Kuala Lumpur.

Balijskie wakacje

Azja powitała nas standardowo czyli masą naganiaczy z kurwikami w oczach na widok białego. My już jako azjatyccy weterani przeszliśmy obok nich bez wzruszenia, nawet gdy szli ciągle za nami nie robili już na nas żadnego wrażenia. Wylądowaliśmy po północy więc znów musieliśmy czekać do rana aż nasz pensjonat się otworzy. Najpierw padło na plażę w Kucie a potem deszcz wygonił nas do Mcdonaldu. Gdy przestało lać resztę czasu aż do zmierzchu spędziliśmy na obserwowaniu grupki Balijczyków obcinających drzewa z gałęzi. W pensjonacie padliśmy jak muchy i dopiero po południu dołączyliśmy do rzeki białych turystów przewalających się przez imprezową Kutę. Azja znów nas porwała. Ich pyszne jedzenie, atmosfera i kuszące ceny umiejętnie opróżniały nas portfel. Jak w Australi zaciskaliśmy pasa tak tutaj chodziliśmy obżarci jak bąki. W Kucie zostaliśmy tylko jeden dzień co uczciliśmy porządnym Bintangiem na plaży.

Załatwiliśmy sobie transport na jedną z podobno piękniejszych wysp w tym rejonie – Nusę Lembongan. Z samego rana gościu z agencji przyjechał nas odebrać i zawiózł prosto do przystani w Sanur skąd już szybką łodzią dopłynęliśmy na Nusę. Dobrze, że wzięłam wcześniej moje tabletki na chorobę morską bo przy wyjątkowo wzburzonym morzu było by ciężko. Wylądowaliśmy na malowniczej wysepce, oczywiście azjatycko zaśmieconej, ale za to widoki miała jedna z najlepszych jakie widzieliśmy podczas naszej podróży. Doczłapaliśmy do naszego kolejnego pensjonatu gdzie ugościli nas na wstępie mrożoną herbatą. Byśmy nie musieli się nudzić czekając na pokój zaproponowali nam nawet skuter za darmo dzięki czemu mogliśmy od razu rozejrzeć się po wyspie. Prócz żarciowni pojechaliśmy zobaczyć plażę. Od plaży biła taka jasność, że bez okularów praktycznie nie dało się tego wszystkiego oglądać. Woda miała kolor przechodzący z jasnego zielonego przez turkusowy do niebieskiego, a przy samym brzegu wyglądała jak mleko. Nie mogliśmy się doczekać by wskoczyć do tej cudownej wody. Tym razem poszliśmy tylko zanurzyć nogi. Nawet nie zdążyłam wejść do wody jak Krzyś już zdążył wrócić z krwawiącą stopą. Dostał jedną z cegłówek w postaci korala, których było pełno w tej pięknej zwodniczej wodzie. Później na mieście widzieliśmy pełno pobandażowanych turystów, a przy odpływie zobaczyliśmy sprawcę w całej okazałości. Wyspa wraz z jej sąsiadującą siostrą Nusą Ceningan dostarczały niezapomnianych widoków. Lazurowa woda z buzującą białą pianą po rozbiciu o skały robiły za dodatkowe widowisko. Na skuterze objechaliśmy wszystkie ciekawe miejsca raz dwa przy okazji spalając się na skwarki. W wieczór przed powrotem na Bali, przeszliśmy się ostatni raz na spacer po plaży. I tak jak przez cały nasz pobyt tutaj Bali było ciągle zachmurzone to tego wieczoru przewiało wszystkie chmury i naszym oczom ukazał się wulkan Agung. Z rana znów poobijaliśmy się szybką łódką na falach i pojechaliśmy do super turystycznego Ubud.

Miasteczko było wręcz zalane przez turystów z całego świata. Z miejsca gdzie wyrzucił nas kierowca mieliśmy z kilometr do naszego guesthouse’u, więc idąc spacerkiem mogliśmy się przyjrzeć na spokojnie okolicy. Wchodząc wprost z ulicy na teren ośrodka mieliśmy wrażenie jakbyśmy weszli do Narni. Przed nami ukazał się wielki gęsty ogród z własną świątynią i podestem wyłożonym poduszkami gdzie mieliśmy spożywać nasze śniadania. Nasz pokój był bardzo podstawowy ale otoczenie nadrabiało za to w nadmiarze. Po chwili wytchnienia wybraliśmy się na spacer po Ubud. Wylądowaliśmy w jednej z przydrożnych knajpek na standardowym nasi goreng czyli smażonym ryżu z warzywami. Dalej, pełne energii nogi poniosły nas w górę gdzie wspięliśmy się by zobaczyć balijskie pola ryżowe w formie tarasów. Widok nas kompletnie pozytywnie zaskoczył. Dodatkowo powoli zachodzące słońce nadało temu miejscu wyjątkowy klimat. Po środku tarasów znaleźliśmy małą uroczą knajpkę gdzie za śmieszne pieniądze rozkoszowaliśmy się widokiem przy smażonym ryżu i mrożonej herbacie. Byliśmy w szoku, że w takim miejscu nie kasują jak za zboże i nie jest zalane turystami. Następnego dnia obudziliśmy się pogryzieni przez jakieś paskudztwo. Nie wiedzieliśmy czy to było coś co przywieźliśmy ze sobą z poprzedniego miejsca czy żyło już w naszej aktualnej pościeli. Krzysztof wyglądał jakby przechodził ospę bo miał kropkę na kropce. Ja na szczęście aż tak nie ucierpiałam. Przeszukaliśmy cały pokój ale nie znaleźliśmy żadnego śladu jakiegokolwiek robaczka, a ewidentnie nie były to ślady po komarach. Cóż, raj trochę stracił na swoim uroku. Mieliśmy jednak dalej ochotę by go eksplorować. Poszliśmy do jednego ze sławniejszych miejsc w Ubud czyli do Lasu Małp. Mimo wielu turystów można było tutaj odpocząć od zgiełku ulicy i zobaczyć świątynie poukrywane w lesie, no i oczywiście wszędzie chodzące małpy. Wieczór zleciał nam w jednej z naszych ulubionych knajpek w towarzystwie Caroline i Kevina, z którymi poznaliśmy się podczas naszego workaway’a w Australii, a którzy tez akurat przylecieli na Bali. Tak jak my byli już ponad rok w podróży i mimo bariery językowej (byli Francuzami i angielski nie był ich mocną stroną) miło spędziliśmy czas przy piwie wspominając doświadczenia z Australii.

Przenieśliśmy się na obrzeża Ubud do innego pensjonatu by mieć bliżej do reszty atrakcji. Wypożyczyliśmy rowery i pojechaliśmy zobaczyć świątynie Goa Gajah, gdzie mogliśmy wypróbować nasze wcześniej na targu zakupione tradycyjne sarongi. Cały kompleks wyglądał bardzo ciekawie. Stare, kamienne bloki idealnie współgrały z intensywnie zieloną roślinnością. Sama jednak jaskinia robiła wrażenie jedynie z zewnątrz. Prosto z Goa Gajah pojechaliśmy przez malownicze wioski na wodospad Tegenungan. Mieliśmy nadzieję na kąpiel, niestety z racji pory deszczowej było to zakazane, ale i tak nacieszyliśmy oko cudowną naturą. Dzień kolejny tez zakładał wycieczkę rowerową jedynie bardziej zaawansowaną. Po licznych zjazdach i wjazdach, przerwie na zimną herbatkę, zawale serca i znów paru zjazdach i podjazdach w końcu dotarliśmy do świątyni Gunung Kawi Sebatu. Ubrani w sarongi mogliśmy się wczuć w klimat świątyni obserwując jak jakaś mniszka dokonuje tradycyjnych obrządków na wpół zanurzonych w świętej wodzie wiernych. Po chwili przenieśliśmy się nad pokaźny staw pełen ryb i relaksowaliśmy się rzucając im jedzenie. Ruszyliśmy do kolejnej ze świątyń. W świątyni Tirta Empul wierni i turyści mogli przejść rytualne obmycie na bardziej masową skalę. W dwóch wielkich basenach ludzie w sarongach obmywali sobie głowy w wodzie wylatującej ze specjalnych otworów w murze. Niektórzy ofiarowali bogom specjalne wianki, które wcześniej widzieliśmy wszędzie porozkładane na ulicach. Po chwili namysłu też wpakowałam się do wody, nie tyle co dla jakiegoś duchowego przeżycia co by po prostu się schłodzić. Gdy dojechaliśmy do kolejnej ze świątyń Pura Gunung Kawi i tak już byłam cała sucha. Jedynie sarong puścił trochę farby przez co miałam całe niebieskie ręce. Wróciliśmy do pokoju kompletnie wypompowani i po obejrzeniu jednego odcinka Vikingów poszliśmy spać. Nie dane nam jednak było się wyspać bo gdzieś koło 11 w nocy obudził nas silny wstrząs. Na Lomboku (wyspie obok) znów było trzęsienie ziemi i odczuliśmy je bardzo wyraźnie. Wszystko zaczęło skrzypieć, psy ujadały więc po sekundzie zerwaliśmy się z łóżek i wyszliśmy na zewnątrz. Po chwili przestało. Byliśmy w szoku, ale wróciliśmy z powrotem do łóżek. Przez resztę nocy zahuśtało nam jeszcze z parę razy. Z samego rana zabraliśmy nasze manatki i poszliśmy spróbować znaleźć bemo czyli lokalny tani busik który zawiezie nas do Denpasar a potem do portu w Gilimanuk skąd już promem na Jawę. Po długich negocjacjach w końcu udało się Krzysiowi zejść z ceny choć i tak dalej zapłaciliśmy turystyczną kwotę. Potem przeskoczyliśmy do jeszcze innego bemo by w końcu dotrzeć na terminal w Denpasar. Zostało nam tylko jeszcze spędzić z 3 godziny w ścisku z lokalsami dostając co jakiś czas dymem z fajki po twarzy, jednocześnie pilnując by żadne z naszych bagaży nie wypadło przez wiecznie otwarte drzwi busika. Lekko wygniecieni dotarliśmy do portu w Gilimanuk. Po drugiej stronie cieśniny balijskiej widzieliśmy już Jawę. Zakupiliśmy bilety i umieściliśmy się na górnym pokładzie starego zardzewiałego promu. Po chwili machaliśmy na pożegnanie wyspie Bali patrzac z ciekawością do przodu w strone Jawy.

Spróbować surfingu

Opuściliśmy Rene i Julie po miesiącu i udaliśmy się autostopując z jakieś 800 km na północ do kolejnej mieścinki tuż przy wybrzeżu o nazwie Yepoon. Nasi nowi gospodarze byli mniej więcej w naszym wieku i szukali raczej duszy do zabawy niż pracowników. Oczywiście coś tam popracowaliśmy ale nie były to wymagające zadania, a większość czasu spędzaliśmy zabawie. Ich dom wypełniony był zdjęciami z podróży a część przy garażową mieli urządzoną typowo hostelowo. Piłkarzyki, bilard, basen i hamaki – wszystko to było do naszej dyspozycji. W nasz wolny weekend postanowili zabrać nas do malowniczego miejsca Five Rocks skąd rozpościerał się widok na pobliskie wysepki i podobno też można było zobaczyć wieloryba. W małej wiosce oddalonej 1h drogi od reszty cywilizacji i do której jedzie się przez wydmy, spędziliśmy wieczór przy ognisku i piwie. Z samego rana przy plaży długiej na 9 mil rozpoczęliśmy swoją pierwszą lekcję surfingu. W super zimnej wodzie pianka, którą mieliśmy na sobie pozwoliła nam przetrwać przez jakiś czas. Fale dla nas żółtodziobów były ogromne i pierwsze próby przynajmniej dla mnie kończyły się wypiciem hektolitrów słonej wody. Po jakimś czasie zaczynaliśmy jednak mieć z tego frajdę, nawet ślizgając się po falach jedynie na brzuchu lub kolanach. Po dwóch godzinach woda zwyczajnie wyssała z nas jakiekolwiek siły i nawet wyjście z powrotem na brzeg było nie lada wyzwaniem. Po wszystkim Marco i Kimberley zabrali nas niedaleko plaży by pokazać znak zakazujący kąpieli gdyż to miejsce jest zamieszkane przez krokodyle. Specjalnie zrobili to na sam koniec. Przynajmniej zaliczyliśmy swoją pierwszą lekcję surfingu własnie w Australii a, w drodze powrotnej widzieliśmy na plaży prawdziwego dzikiego żółwia, któremu pewni ludzie pomagali wrócić do oceanu.

Razem z Marco i jego podopiecznym (zajmował sie niepełnosprawnymi) wybraliśmy się do centrum Rockhampton, gdzie karmiliśmy przy pobliskim jeziorze pelikany, kaczki i małe żółwiki a potem zwiedziliśmy pobliskie zoo, które było kompletnie za darmo i równie ciekawe co sanktuarium w którym byliśmy wcześniej. Tydzień z Marco i Kimberly minął zdecydowanie za szybko. Na pożegnalną kolację ugotowaliśmy dla naszych gospodarzy i ich znajomych pyszne kotlety mielone z ziemniaczkami i posłuchaliśmy jak Marco wraz ze swoim zespołem trenuje przed koncertem. Porządnie się najedliśmy i odpoczęliśmy przed ciężkim dniem na drodze, który czekał nas za parę godzin.

Kangury na wyciągnięcie ręki

Obudziliśmy się w przepięknym domu położonym na skraju lasu. Prócz nas i gospodarzy Rene i Julie było jeszcze pięciu innych workawayów. Jedząc śniadania na wielkim balkonie mieliśmy okazję zobaczyc kolorowe australijskie ptaki metr od nas, a patrząc w dół widzieliśmy małe kangury wallaby, które przyszły na śniadanie.

Głównym naszym zadaniem prócz utrzymywania domu w ładzie było budowanie ścianek z kamieni w celu urządzenia pokaźnego ogrodu. Była to dosyć wymagająca fizycznie praca i przeważnie gdy skończyliśmy szychtę to marzyliśmy tylko by paść z powrotem do łóżka. Ruch w domu był bardzo płynny. Jedni przyjeżdżali inni jechali dalej, ale ciągle była pełna chata, głównie backpackersów z Europy, w przeważającej większości Francuzów. Mieliśmy to szczęście spać w domu, we własnym pokoju bo byli i tacy co spali w namiotach porozstawianych po całym ogrodzie. Po pracy każdy znikał za ekranem swojego smartfona lub laptopa a wieczorem wszyscy razem spotykaliśmy się przy kolacji ugotowanej przez Filipińską żonę Rene, Julie. Przy stołach dokonał się automatyczny podział na Francuzów przy jednym i resztę świata przy drugim. Miłą odmianą było dla nas móc spędzać czas z ludźmi w naszym wieku i przy okazji wymieniać się doświadczeniami.

Do plaży mieliśmy godzinę spacerkiem więc w weekendy wybieraliśmy się tam by korzystać z uroków australijskiej zimy i wskoczyć do super przejrzystego oceanu. Woda była tak czysta, zę gdy fale się załamywały to było dokładnie w nich widać kolorowe rybki. Jedna z najpiękniejszych plaż jaką widzieliśmy. Razem z innymi workawayami wybraliśmy się do lokalnego sanktuarium dla dzikich zwierząt. Dzięki naszemu Chińskiemu koledze Renowi, który kupił nam bilety na chińskiej stronie, kosztowało nasz to jedyne 15$ zamiast 50$, to dlatego tych Chińczyków jest zawsze wszędzie pełno jak mają za pół darmo bilety wstępu. W sanktuarium pierwszy raz w życiu widzieliśmy koale, wombaty i tasmańskie diabły. Mogliśmy w końcu pogłaskać kangura co na outbacku raczej było nie wykonalne. Cała masa unikatowych zwierzaków w jednym miejscu w pełni zadowoliła nasze wymagania. W czasie pobytu u Rene i Julie wybraliśmy się (Julie akurat tam pracowała) do Byron Bay. Mekka surferów z czystą szeroką plażą oraz przepiękną latarnią skąd można obserwować migrujące wieloryby. Pełno było tu typowych hipisowskich surferów i starych emerytów. Miejsce całkiem urokliwe a szczególnie przypadła nam do gustu plaża, na której spaliśmy w kurtkach jak menele przez 2 godziny by odespać pobudkę o 4 rano. Gdy doszliśmy do siebie spacerkiem pozwiedzaliśmy mieścinkę i spotkaliśmy się w umówionym miejscu z Alberto, jednym z workawayów by poczekać razem na Julie.

Spędziliśmy na Złotym Wybrzeżu wygodnie czas przy okazji poznając super ludzi i spęłniliśmy kolejne ze swoich marzeń o pogłaskaniu kangura lecz ciągnęło nas już dalej. Dalej na północ.

Rajskie Tajskie Plaże. Krabi – Railay Beach

Krabi to typowo turystyczne miasteczko ze straganami, drogimi turystycznymi agencjami i zalewającymi to wszystko rzeszami turystów. Główny bazar wieczorem był tak zatłoczony, że poruszanie się od stoiska do stoiska było prawie nie możliwie. Miasteczko, białą świątynię i spacer wzdłuż Pak Nam można było zaliczyć w ciągu jednego dnia. Piękne plaże, krajobrazy i cała magia działy się jednak gdzie indziej. Lokalnym busikiem wybraliśmy się do Ao Nang położonym nad Morzem Adamańskim małym miasteczkiem z czystymi plażami, czystą ciepłą wodą i rajskim krajobrazem. Chcieliśmy jak najszybciej poczuć ciepły piasek pod stopami więc od razu udaliśmy się do hostelu by pozbyć się tobołów. Tajska księżniczka za kontuarem recepcji rzuciła fochem gdy przyszliśmy bez rezerwacji i zaczęliśmy tłumaczyć jej sytuację tak jak wcześniej w Hanoi. Finalnie zrobiliśmy rezerwację na bookingu i wtedy zaprowadziła nas do pokoju. Pokój mieścił z 10 osób i miał balkon z widokiem na ulicę i drogie hotele po drugiej stronie ulicy. Stąd na plażę mieliśmy z 10 minut. Okolica była pełna turystów, małych restauracyjek i kolorowych straganów. Wieczorem na ulice wychodziły poprzebierane w suknie balowe dragqueen zachęcające do oglądania ich egzotycznego show. Wyszła nam na dobre wcześniejsza wizyta w tanim Bangkoku, bo teraz nie rzucaliśmy się na wszystko jak pozostali turyści. Ceny były podobne do polskich więc zostawilibyśmy tu chyba majątek. Nie odmówiliśmy sobie natomiast wycieczki na Railay Beach – podobno jednej z najpiękniejszych tajskich plaż. Można było do niej dostać się jedynie szybką łodzią, więc z rana zasiedliśmy z resztą turystów do wątpliwej konstrukcji jednostki by po jakiś 20 minutach pływać w przeźroczystej wodzie. Musieliśmy jakoś zaplanować by zobaczyć jak najwięcej. Postanowiliśmy najpierw zmęczyć się na kajakach. Gość z obsługi wręczył nam nie przemakającą torbę gdzie wpakowaliśmy aparat i powiosłowaliśmy eksplorować okolicę. Woda była niesamowicie przejrzysta. Idealnie było widać małe ławice żółto czarnych rybek. Dzięki odpływowi mogliśmy wpłynąć do jaskini która normalnie była zalana. Otoczenie było tak zjawiskowe, że chcieliśmy to uwiecznić. Popełniłam jednak kuriozalny błąd i opuściłam kajak rozcinając sobie przy tym rękę o ostre skały. Zaniechaliśmy próby robienia zdjęć i powiosłowaliśmy w stronę kolejnej plaży. Na szczęście rana obmyta słoną wodą zaskakująco szybko się zagoiła. Na plaży piasek był tak biały, że aż raził w oczy. Istny raj na ziemi. Niebiańska plaża. Pozachwycaliśmy się i popłynęliśmy kajakiem, skacząc na falach zostawianych przez szybkie łódki z powrotem do wypożyczalni. Z buta już dostaliśmy się na plażę tuż przy świątyni z penisami. W internecie ludzie rozpisywali się oczywiście, że jest to miejsce „must see” ale na nas większe wrażenie zrobiła grota tuż obok. Ze sklepieniem wiszącym nas przejrzystą wodą. Na zmianę chłodziliśmy się w przyjemnej wodzie i smażyliśmy na bezlitosnym słońcu. Tuż przy plaży po drzewach rosnących na terenie jednego z resortów skakały czarne małpki, które robiły za dodatkową atrakcję. Głód i zmęczenie słońcem pomogło nam opuścić ten cudny raj i wrócić łodzią z powrotem do Ao Nang. Napełniliśmy brzuszki gotowym smażonym ryżem z 7 eleven a nasza skóra jeszcze skwierczała po całym dniu na słońcu gdy kładliśmy się spać.

Jeszcze parę dni nacieszyliśmy się tym rajem lecz w końcu przyszedł czas by wrócić do Krabi. Krzysztof znalazł nam przemiły nie drogi resort z basenem skąd mieliśmy bliżej do Jaskini Tygrysa, która była jako kolejna na naszej liście do zobaczenia. Jednak finalnie to nie jaskinia (która wyglądała sztampowo i zrobiona była jakby na pokaz) a świątynia Wat Tham Sena, położona na wzgórzu do której prowadziło jakieś 1200 schodów, zrobiła na nas o wiele większe wrażenie. Na szczycie lśniły 3 złote posągi Buddy i rozciągała się stąd piękna panorama całej prowincji. Słońce tak grzało, że wytrzymaliśmy tu jedynie z 10 minut i rozpoczęliśmy wędrówkę z powrotem w dół po bezlitosnych schodach.

Opuściliśmy Krabi łapiąc standardowo stopa. Zabrała nas mega pozytywna rodzinka. Nie dość, że poczęstowali nas ananasem to zaprosili na wspólny lunch. Podrzucili nas do miasteczka o nazwie Trang, skąd dalej już z miłym gościem prosto do Mae Khari, gdzie mieliśmy spotkać naszego kolejnego hosta.